30-01-2012

Onze Blueke is er niet meer.

Het verdriet is groot en de tranen willen niet stoppen.
Binnen anderhalve week, vanaf het moment dat Blue een kluifje weigerde, hebben we ons mooie blauwe meisje, waar we zielsgelukkig mee waren, verloren aan acute leukemie. Onbegrijpelijk. Ze was nog maar 10 jaar. We bleven tot het laatste moment hopen op een wonder maar dat kwam niet meer. Tot de ochtend van haar overlijden bleef ze, hoewel ze verlamd was, de grand lady en wilde zelfs de avond ervoor nog heel graag geborsteld worden. Bovenstaande foto is de avond voor haar overlijden gemaakt. Zo mooi en toch zo ziek. Ze is heel vredig overleden. We hebben haar tot het allerlaatste moment in onze armen gehouden en geknuffeld en gestreeld.

Wat hebben wij afschuwelijk veel van deze hond gehouden. Joop was stapelgek op "zijn meisje" en zij op hem. Ze kon net zo hard snurken als het baasje en lag graag breeduit naast hem te slapen. Het geronk was niet om aan te horen.

Iedereen in onze omgeving zag hoe Blue met haar ogen kon seinen als ze iets wilde. Ook was Blue heel duidelijk in haar voorkeur. Als ze iemand niet mocht moest hij of zij uitkijken dat ze niet snel even achterlangs liep en in de billen kneep. We hebben ons menigmaal kapot geschaamd maar ook heel veel gelachen om haar capriolen. Zij bepaalde of puppenmensen geschikt waren en zat er nooit naast. Als ze goedgekeurd waren dan werden ze overstelpt met liefdesbetuigingen. Ook schoenen werd door haar (in haar jeugdjaren) vakkundig "getest". Maar het allerlekkerst waren haar kusjes. Geen grote slobbers maar hele beschaafde kleine likjes. En als we dan tegen haar riepen "dikke meiden zijn lekker" loeide ze huizenhoog en schudde zo hard met haar kont en staart dat ze bijna omviel.

Blue was de baas in huis. Als één van de honden te luidruchtig naar haar zin was hoefde ze alleen maar op te staan en naar ze te kijken. Waren ze te wild met speelgoed bezig dan pakte zij het af en legde het in de bench of ging er bovenop liggen. In het bos liep ze tot twee weken geleden nog voorop in de gelederen te blaffen. Maar o wee als een hond "haar roedel" bedreigde .... Ome Sam en Max durfden op een gegeven moment niet meer langs het hek van de buren waar een agressieve Hovawart ze stond te bedreigen. Blue, die er al voorbij was, draaide zich om nam een sprong en greep de hond in haar neus... hevig gejank natuurlijk maar we hebben nooit meer last gehad.

Mijn zus had haar graag te logeren en genoot van alle aandacht die mensen aan Blue schonken. Volgens haar straalde er een beetje van de glans van Blue op haar af.
Menig buitenlands kind uit haar straat is zijn angst voor honden dankzij Blue kwijtgeraakt. Blue zat daar ook heel graag op het balkon en zong luidkeels als er een politiewagen, ziekenwagen of brandweer langsreed. Ook op de eerste maandag van de maand ging ze helemaal uit haar dak en zong uit volle borst met de sirene mee. De rest van de beardies volgde dan. Sommige buren zullen wel blij zijn dat dit nu afgelopen is.

Toen mijn schoondochter zwanger was klom Blue bij haar op schoot en drukte zielsgelukkig haar buik tegen die van mijn schoondochter aan. Dit kon ze uren volhouden.

Met Ans had ze een speciale band. Ans was bij haar geboorte aanwezig geweest en later bij Blue haar eigen bevalling in Duitsland. Ze genoot als ze met Ans naar shows mocht en lag heel relaxed mooi te zijn op haar witte bontkleedje. Ook de hondenschool van Ans en Wim was favoriet bij haar. Het enige probleem was dat ze in plaats van naar mij naar Liesbeth Woudsma, die daar ook met haar beardie op les zat, luisterde want die had lekkere kluifjes in haar zak.

Haar eerste nest kreeg ze bij haar fokster Susanne Langhorst en de volgende twee nesten bij ons. Ze was gek op Dieneke en vertrouwde haar blindelings met bevallingen. Dieneke heeft weleens een hele nacht met Blue bovenop zich gelegen toen ze moest bevallen.

Blue is de stammoeder van de Winsdale kennel en leeft voort in haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. We zijn haar dankbaar voor haar zoon Calvin en dochter Sophie die bij ons wonen.
Vrijdag kunnen we haar as ophalen. Ze krijgt in een mooie witte urn een plekje naast ome Sam.

We zijn onze dierenartsen Elmar Bottemanne, zijn vrouw Sietske Spann en assistentes van Dierendokters Ede erkentelijk voor de uitstekende zorg en begeleiding die Blue en ons geboden werd.